افت سودآوری کارخانههای فولاد چین به ۵۱ درصد
به گزارش آهن آنلاین؛ بازار فولاد چین در آغاز نیمه دوم سال ۲۰۲۶ با یکی از جدیترین چالشهای چند سال اخیر خود روبهرو شده است. بحرانی که این بار نه از کمبود تولید، بلکه از افت شدید سودآوری کارخانههای فولادی سرچشمه میگیرد. تازهترین ارزیابیهای موسسه مایاستیل (Mysteel) نشان میدهد فقط ۵۱ درصد از ۲۴۷ کارخانه کوره بلند چین همچنان قادر به کسب سود از فروش محصولات خود هستند. آماری که نسبت به یک ماه قبل ۱۱ درصد کاهش یافته و نشان میدهد حاشیه سود تولیدکنندگان فولاد با سرعت زیادی در حال کوچک شدن است. کاهش سودآوری در شرایطی رخ میدهد که کارخانههای فولادی همچنان سطح تولید خود را در سطوح بالایی حفظ کردهاند. بسیاری از فولادسازان در ماههای گذشته با امید به بهبود تقاضا و حفظ سهم بازار، از کاهش تولید خودداری کردند، اما رکود مصرف داخلی و افت صادرات باعث شده حجم عرضه از ظرفیت جذب بازار فراتر رود. نتیجه این عدم توازن، کاهش قیمت محصولات فولادی و فشار مستقیم بر درآمد تولیدکنندگان بوده است.
فولاد چین زیر بار مازاد تولید
بررسی روند قیمتها نیز همین موضوع را تایید میکند. قیمت فولاد چین تا پایان ژوئن به ۳ هزار و ۴۵۳ یوآن به ازای هر تن (حدود ۵۰۸ دلار) رسید که نسبت به ماه قبل ۲.۲ درصد کاهش نشان میدهد. این افت قیمت درحالی رخ داده که هزینههای تولید نهتنها کاهش نیافته، بلکه رشد قیمت زغالسنگ، کک متالورژی، انرژی و حملونقل، هزینه تمامشده تولید فولاد را افزایش داده است. به همیندلیل، بسیاری از کارخانهها با وجود ادامه تولید، عملا با حاشیه سود بسیار ناچیز یا حتی زیان فعالیت میکنند.
یکی از مهمترین دلایل تشدید این بحران، ادامه تولید در شرایط ضعف تقاضا است. طبق آمار مایاستیل، متوسط تولید روزانه چدن مذاب در میان ۲۴۷ کارخانه مورد بررسی تا پایان ژوئن به ۲.۴۳ میلیون تن در روز رسید که نسبت به ماه قبل ۰.۸ درصد افزایش داشته و بالاترین سطح تولید از ماه می سال گذشته محسوب میشود. این رشد تولید در حالی ثبت شده که بازار داخلی چین وارد رکود فصلی تابستان شده و پروژههای ساختمانی بهدلیل گرمای شدید و بارندگیهای موسمی با سرعت کمتری پیش میروند.
پیامد طبیعی این وضعیت، رشد موجودی انبار کارخانههای فولادی بوده است. تا ۲۵ ژوئن موجودی پنج محصول اصلی فولادی شامل میلگرد، مفتول، کلاف گرم، کلاف سرد و ورق سنگین در کارخانهها و انبارهای تجاری ۳۵ شهر بزرگ چین به حدود ۱۶ میلیون تن رسید که نسبت به پایان ماه مه نزدیک به ۴ درصد افزایش داشته است. این افزایش موجودی پس از چند ماه روند نزولی، نشان میدهد عرضه از تقاضا پیشی گرفته و بازار دیگر توان جذب حجم بالای تولید را ندارد.
بازار فولاد چین در آستانه تغییر رفتار تولیدکنندگان
کارشناسان معتقد هستند که افت سودآوری فولادسازان در ماههای آینده میتواند رفتار تولیدکنندگان را تغییر دهد. زمانی که فقط نیمی از کارخانهها سودده باشند، حفظ سطح فعلی تولید از نظر اقتصادی دشوار خواهد بود. بنابراین احتمال میرود بخشی از واحدهای فولادی برای کاهش زیان، برنامههای تولید خود را تعدیل کنند یا دستکم از افزایش بیشتر ظرفیت تولید خودداری کنند.
از سویدیگر، کاهش سود کارخانهها به طور مستقیم بازار مواد اولیه را نیز تحتتاثیر قرار خواهد داد. فولادسازانی که با کاهش حاشیه سود روبهرو هستند، تلاش خواهند کرد قیمت خرید سنگآهن، زغالسنگ و کک را پایین بیاورند تا بخشی از هزینههای خود را جبران کنند. نشانههای این روند هماکنون در بازار مواد اولیه دیده میشود. بهگونهای که شاخص قیمت زغالسنگ مایاستیل در روزهای پایانی ژوئن با ۴.۹ یوان کاهش به ۱۷۱۲ یوآن در هر تن رسید. این افت پس از آن اتفاق افتاد که قیمت زغالسنگ طی کمی بیش از یک ماه حدود ۲۶ درصد افزایش یافته بود.
همزمانی کاهش سود و افت صادرات در چین
علاوهبر مشکلات داخلی، بازارهای صادراتی نیز دیگر مانند گذشته پشتوانه فولادسازان چینی نیستند. افزایش تعرفهها و موانع تجاری، سیاستهای حمایتی کشورهای واردکننده، تنشهای ژئوپلیتیک در خاورمیانه و کاهش نقدینگی در اقتصاد جهانی، فرصت صادرات را محدود کرده است. آمارها نشان میدهد صادرات فولاد نهایی چین در فاصله ژانویه تا می ۲۰۲۶ به ۴۴.۶ میلیون تن رسیده که نسبت به مدت مشابه سال قبل ۸.۱ درصد کاهش داشته است. کاهش صادرات درحالی رخ داده که بازار داخلی نیز با ضعف تقاضا روبهرو است و همین موضوع فشار مضاعفی بر سودآوری کارخانهها وارد میکند.
تحلیلگران میگویند که اگر روند فعلی ادامه داشته باشد، فولادسازان چینی ناچار خواهند شد میان حفظ سهم بازار و حفظ سودآوری یکی را انتخاب کنند. ادامه تولید با ظرفیت بالا، مازاد عرضه را تشدید کرده و قیمت میلگرد و سایر محصولات فولادی را بیش از پیش کاهش میدهد، در حالیکه کاهش تولید میتواند به بازگشت تعادل به بازار کمک کند، اما به معنای از دست رفتن بخشی از سهم بازار کارخانههای فولادی خواهد بود.
با وجود این، هنوز روزنههایی از امید برای صنعت فولاد چین وجود دارد. احتمال اجرای بستههای جدید محرک اقتصادی، افزایش سرمایهگذاری دولت در پروژههای زیربنایی و حمایت از بخش مسکن میتواند بخشی از تقاضای از دست رفته را احیا کند. همچنین اگر قیمت مواد اولیه با سرعت بیشتری کاهش یابد، بخشی از فشار هزینهای فولادسازان نیز تعدیل خواهد شد. با این حال، تا زمانی که شکاف میان عرضه و تقاضا کاهش پیدا نکند، بحران سودآوری کارخانههای فولاد چین مهمترین چالش این صنعت باقی خواهد ماند. بحرانی که نهتنها آینده تولیدکنندگان چینی، بلکه روند قیمت فولاد، سنگآهن و زغالسنگ در بازارهای جهانی را نیز تحتتاثیر قرار خواهد داد.
