افزایش محدود قیمت میلگرد جهانی؛ افزایش ۱۰ یورویی در بازار اروپا
به گزارش آهن آنلاین؛ در پایان این هفته میلادی، بازار جهانی فولاد بیش از آنکه صحنه جهشهای هیجانی باشد، به تابلویی از سیگنالهای ظریف و بعضاً متناقض تبدیل شده است؛ سیگنالهایی که از سنگآهن در بنادر چین آغاز میشود و تا قیمت میلگرد و ورق در ترکیه، اروپا و جنوب شرق آسیا امتداد پیدا میکند. آنچه این روزها در بازار محصولات بالادستی و پاییندستی زنجیره فولاد دیده میشود، نه یک روند یکپارچه صعودی است و نه سقوطی فراگیر؛ بلکه شبکهای از نوسانهای منطقهای است که هر کدام داستان خاص خود را روایت میکنند.
سنگآهن؛ تعادل شکننده در سکوت بنادر چین
سنگآهن ۶۱ درصد وارداتی چین در محدوده ۱۰۷ دلار به ازای هر تن سیافآر تثبیت شده؛ عددی که در ظاهر نشانه آرامش است، اما در بطن خود نوعی تردید را حمل میکند. این سطح قیمتی نه حاصل رونق پرقدرت فولادسازی در چین است و نه نتیجه افت شدید تقاضا؛ بلکه بیشتر بازتاب احتیاط کارخانههایی است که خریدهای خود را محدود کردهاند و منتظر شفافتر شدن سیاستهای صنعتی و وضعیت بخش مسکن هستند.
افزایش موجودی در بنادر چین و تداوم تولید منظم از سوی غولهای معدنی استرالیا و برزیل، اجازه جهش قیمتی را نداده است. در عینحال، نبود شوک منفی در عرضه نیز مانع از ریزش شدید شده است. به همیندلیل، سطح فعلی را میتوان «نقطه تعادل شکننده» نامید؛ جاییکه یک تصمیم اعتباری در پکن یا یک تغییر در پروژههای زیرساختی میتواند مسیر را عوض کند.
برای کشورهای همسایه ایران که بخشی از صادرات یا واردات آنها به زنجیره فولاد چین گره خورده، این سکون ظاهری پیام روشنی دارد: بازار مواد اولیه هنوز به فاز رونق بازنگشته و هرگونه خوشبینی زودهنگام میتواند پرریسک باشد.
بیلت؛ چندصدایی بازار منطقهای
بازار جهانی بیلت در هفته گذشته تصویری ناهمگون ارائه داد. در حوزه دریای سیاه، افت جزئی قیمت تا محدوده ۴۷۲ دلار فوب بیشتر از آنکه علامت ضعف شدید باشد، نشاندهنده فشار عرضه و رقابت میان فروشندگان بود. در مقابل، بازار داخلی چین رشد ملایمی را تجربه کرد و قیمتها تا حوالی ۴۴۰ دلار درب کارخانه بالا رفت؛ حرکتی که از تلاش تولیدکنندگان برای مدیریت حاشیه سود در برابر نوسان مواد اولیه حکایت دارد.
ترکیه در سطح واردات، فعلاً در موقعیت انتظار ایستاده و نرخ ۵۰۰ دلار سیافآر را بدون تغییر حفظ کرده است. اما جنوب شرق آسیا با جهش محسوستری تا نزدیکی ۵۰۰ دلار سیافآر، سیگنال متفاوتی ارسال کرده؛ سیگنالی که میتواند از بهبود نسبی مصرف یا رقابت شدید میان عرضهکنندگان ناشی شود.
این چندصدایی در بازار بیلت نشان میدهد که «صنعت فولاد» دیگر با یک فرمان جهانی حرکت نمیکند. هر منطقه، براساس شرایط تقاضای داخلی، هزینه حملونقل و سیاستهای تجاری خود مسیر متفاوتی را انتخاب کرده است. برای بازیگران بازار آهن آلات در ایران، این یعنی فرصتهای صادراتی و وارداتی باید بهصورت مقصد محور تحلیل شود، نه براساس یک میانگین جهانی.
ورق گرم؛ رقابت منطقهای زیر سایه رکود صنعتی اروپا
در بازار ورق گرم، تضادهای منطقهای حتی پررنگتر است. صادرات چین با رشد ۱۰ دلاری تا محدوده ۵۰۳ دلار فوب، نشانهای از بهبود نسبی تقاضای خارجی و کنترل عرضه داخلی این کشور است. ترکیه نیز با افزایش محدود تا ۶۲۵ دلار فوب تلاش کرده سطح قیمتهای خود را تثبیت کند.
اما اروپا داستان دیگری دارد. افت قیمت تا حدود ۷۰۵ یورو درب کارخانه، بازتاب ضعف فعالیتهای صنعتی و فشار رکودی در بخش تولید است. جنوب شرق آسیا نیز با کاهش جزئی در واردات ویتنام، نشانههایی از رقابت شدید و احتیاط خریداران را بروز داده است. آمریکا در این میان، همچنان در سطحی باثبات و نسبتاً بالا حرکت میکند و بازار خود را از نوسانهای بیرونی تا حدی جدا نگه داشته است.
این تصویر ناهمگون، پیام مهمی برای فعالان منطقه دارد: بازار ورق دیگر تنها تابع قیمت سنگآهن یا بیلت نیست، بلکه بهشدت به وضعیت صنایع مصرفکننده، از خودروسازی تا لوازم خانگی، وابسته شده است. هرگونه تغییر در سفارشهای صنعتی میتواند بهسرعت بر قیمت ورق گالوانیزه و حتی قیمت ورق سیاه اثر بگذارد؛ عاملی که تعادل فعلی را شکننده و حساس به کوچکترین نوسان تقاضا میکند.
میلگرد؛ فاصله ایران با جریان جهانی
در بازار میلگرد، روند جهانی عمدتاً به سمت ثبات یا رشد محدود متمایل بوده است. ترکیه در صادرات در سطح ۵۹۵ دلار فوب ایستاده و در بازار داخلی خود افزایش جزئی را تجربه کرده است. چین نیز با رشد ملایم تا ۴۹۸ دلار فوب، از بهبود نسبی تقاضای خارجی خبر میدهد. اروپا با رشد ۱۰ یورویی، نشانههایی از تحرک محدود در ساختوساز را بروز داده و آمریکا همچنان در سطحی ثابت باقی مانده است.
اما بازار داخلی ایران مسیر متفاوتی را طی کرده است. کاهش حجم خرید و رکود پروژههای عمرانی باعث شده قیمت میلگرد در بازار داخلی طی حدود یک هفته اخیر روندی نسبتاً ریزشی و تعدیلی را تجربه کند؛ موضوعیکه نشان میدهد بازار آهن آلات ایران بیش از آنکه از سیگنالهای جهانی تبعیت کند، تحت تأثیر متغیرهای داخلی قرار دارد.
این شکاف میان روند جهانی و داخلی، برای فعالان صنعت فولاد کشور یک هشدار و در عینحال یک فرصت است. اگر تقاضای داخلی احیا نشود، حتی ثبات یا رشد ملایم جهانی نیز نمیتواند محرک قدرتمندی برای بازار باشد. در مقابل، هرگونه رونق در پروژههای زیرساختی یا بهبود فضای کسبوکار میتواند همزمان با ثبات نسبی جهانی، اثر همافزا ایجاد کند.
میتوان گفت بازار جهانی فولاد در پایان هفته میلادی در وضعیتی ایستاده که بیشتر از آنکه تحت تأثیر یک روند واحد باشد، به مجموعهای از نیروهای منطقهای وابسته شده است. از سنگآهنی که در مرز تعادل حرکت میکند تا بیلت و ورقی که در هر منطقه داستانی جداگانه دارند، همگی نشان میدهند صنعت فولاد وارد فاز «تحلیلمحور» شده است. برای بازار آهن آلات ایران و کشورهای همسایه، درک همین تفاوتهای منطقهای و پرهیز از تعمیمهای ساده، کلید تصمیمگیری هوشمندانه در هفتههای پیش رو خواهد بود.
